تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت هشتاد و دوم :
باورم نمیشد بچّهها در این دو هفته که بستری بودم کارهای کارگاه را راه انداخته بودند و با چند شیرینی فروشی قرارداد بسته بودند؛ آن چنان که حالا چند مشتری ثابت داشتم و کارگاه روی غلتک افتاده بود. محیا ترم تابستان گرفته بود تا بتواند اینجا بماند و متین تا ظهر و کامران تا عصر بر کار بچّهها نظارت میکردند.
آن قدر شرمندهام کرده بودند که نمیدانستم چطور باید از آنها تشکّر کنم. مØ
مطالعهی این پارت حدودا ۶ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۹۸۸ روز پیش تقدیم شما شده است.

لطفا صبر کنید...

سارای
0حتما نیستن خانوادش که این همه بریزبه پاش کرده،یعنی دوستات رفتن دانیار ننه ات با بابات پرچمت میکنن