تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت هشتاد و سوم :
میدانستم این فرصت را باید مغتنم شمرد؛ چون دو روز دیگر دوباره همه چیز مثل قبل میشد و پدر و مادرم همان آدمهای قبلی. پس هیچ اعتراضی نکردم و تذکری هم به بچّهها ندادم تا هر طور میخواهند وقت بگذرانند.
به محیا گفتم میتواند شب همینجا بماند، امّا گفت خانهی یکی از دوست هایش راحتتر است و من هم زیاد اصرار نکردم. با پدر و مادرش تماس گرفت و گفت اگر احیاناً کسی از خوابگاه تماس گرفت و
مطالعهی این پارت کمتر از ۶ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۹۸۶ روز پیش تقدیم شما شده است.

لطفا صبر کنید...

اسرا
0باکمک باباش دستشویی رفت ولی ازاسترس همینجورپیشن پاشو می کنه کارگاه دانیاربفکرخانواده ات باش عزیزدل برادر