پارت هشتاد و دوم :

باورم نمی‌شد بچّه‌ها در این دو هفته که بستری بودم کارهای کارگاه را راه انداخته بودند و با چند شیرینی فروشی قرارداد بسته بودند؛ آن چنان که حالا چند مشتری ثابت داشتم و کارگاه روی غلتک افتاده بود. محیا ترم تابستان گرفته بود تا بتواند این‌جا بماند و متین تا ظهر و کامران تا عصر بر کار بچّه‌ها نظارت می‌‌کردند.
آن قدر شرمنده‌ام کرده بودند که نمی‌دانستم چطور باید از آن‌ها تشکّر کنم. مØ

مطالعه‌ی این پارت حدودا ۶ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۹۸۸ روز پیش تقدیم شما شده است.

آخرین نظرات ارسال شده
  • سارای

    0

    حتما نیستن خانوادش که این همه بریزبه پاش کرده،یعنی دوستات رفتن دانیار ننه ات با بابات پرچمت میکنن

    ۳ سال پیش
  • مریم دولتیاری | نویسنده رمان

    نه دیگه حالا مریضه کاریش ندارن یکی دو روز نزدیک بوده بمیره🤣😂

    ۳ سال پیش
  • اسرا

    0

    خانواده ات یانیستن یافهمیدن رفیق به اینامی گن که توسختی چکارکه نکردن عالیه خانمی😘

    ۳ سال پیش
  • مریم دولتیاری | نویسنده رمان

    قطعا🤣🫠 ممنون از همراهی تون

    ۳ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️