تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت هفتاد و هشتم :
جز کامران، هیچکدامشان تعجّب نکردند و حتی متین با نهایت آرامش جلو آمد و روی صندلی کنارم نشست.
- میدونیم.
قبل از این که من بخواهم واکنشی نشان دهم، کامران حیرت زده گفت:
- چی؟! چی داری میگی؟!
محیا بی توجّه به کامران جلو آمد و کنار تختم نشست.
- از همون لحظهی اول که شنیدیم حدس زدیم. محال بود تو همونطور سر از اونجا در بیاری و بعدش هم کشکی کشکی بیفتی پایین. همه چیز واض

لطفا صبر کنید...

سمیرا
0والله چراسراغشونگرفته