تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت هفتاد و ششم :
دستی داشت موهایم را نوازش میکرد و صاحبش زیر لب حرفهایی میزد؛ ابتدا احساس کردم توهّم زدهام، امّا بعد صدا واضح و واضحتر شد و فهمیدم مادرم است. داشت گریه میکرد و هم زمان حرف میزد.
- قربون شکل ماهت برم، الهی من بمیرم برای این رنگ و روی پریدهت مامان...
اینجا چه خبر بود؟ داشتم خواب میدیدم؟
به سختی چشمهایم را باز کردم، امّا حجم نور آنقدر زیاد بود که بی اختیار اØ
مطالعهی این پارت کمتر از ۶ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۰۰۲ روز پیش تقدیم شما شده است.

مریم دولتیاری | نویسنده رمان
پایان منطقی داره
۳ سال پیشسارای
0عالی بود چندتاپارت خوندم چسبید،این دانیاراخرش همه رو به سکته نندازه ادم نمیشه که😂
۳ سال پیش
مریم دولتیاری | نویسنده رمان
ممنون از همراهیتون🥰😅🩵 دانیار همینه کلا ساخته شده برای دردسر 😂❤️
۳ سال پیشاسرا
0وای۲۰۰پارت دیگه قرارهمش بلاسردانیاربیاری بعدپدرش هم به گریه انداخت این دانیارممنون مریم گلی
۳ سال پیش
مریم دولتیاری | نویسنده رمان
نه دیگه بلا سر همه میاد؛ ولی دانیار بیشتر😂
۳ سال پیش
لطفا صبر کنید...

شیما
0پایان خوبی داره ؟