پارت بیست و ششم :

به خودم مى‌آیم. نیازى به فکر کردن نیست. لقمه‌ام را قورت مى‌دهم و مى‌گویم: کارم.
با مکث مى‌گویم: ماموریت‌هایى که خونواده‌ام نباید مقصدش رو بدونن. محدودیت‌هایى که حتى خونواده‌ى پدریم باید به‌خاطر من تحمل کنن. این‌که مثل مردهاى دیگه نمى‌تونم سر میز شام یا خوردن چاى از اتفاقاى روزمره‌ام حرف بزنم. نمى‌تونم با خونواده‌ام هیچ سفر خارجى‌اى برم...
به او نگاه مى‌کنم: اینا شاید تو

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۳ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۶۵۲ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
  • اکرم بانو

    0

    برونگران نباش ماازنگارخیالمون راحته☺️😜

    ۲ سال پیش
  • Zahra

    0

    آخ خسرو گمونم این نگار با عشقش بیچاره ت کنه 🤭

    ۲ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️