پارت بیست و ششم :
به خودم مىآیم. نیازى به فکر کردن نیست. لقمهام را قورت مىدهم و مىگویم: کارم.
با مکث مىگویم: ماموریتهایى که خونوادهام نباید مقصدش رو بدونن. محدودیتهایى که حتى خونوادهى پدریم باید بهخاطر من تحمل کنن. اینکه مثل مردهاى دیگه نمىتونم سر میز شام یا خوردن چاى از اتفاقاى روزمرهام حرف بزنم. نمىتونم با خونوادهام هیچ سفر خارجىاى برم...
به او نگاه مىکنم: اینا شاید تو
لطفا صبر کنید...

اکرم بانو
0برونگران نباش ماازنگارخیالمون راحته☺️😜