رمان زاموفیلیا (جلد دوم مانکن نابودگر) | نسخه آفلاین به قلم مریم بهاور84

ژانر : #جنایی #عاشقانه #پلیسی #رازآلود #هیجانی

خلاصه :

داستان مانکن نابودگر پس از پنج سال ادامه یافته و در پس پرده‌ای از حقایق وجود شاهین ارجمند، نابودگری درحال انهدام است. وند و ریشه ویرانی هم‌اکنون محو گشته و سیاهی گلبرگ درخشان نابودگر را نمی‌توان دید. خسوف گل نابودگر به اختتام خود رسیده و زیبایی گلبرگ‌های روشن او با قدرت نمایان شده. باید دید سرانجام، کدامین شکاف از ابلق گل نابودگر غالب خواهد گشت؟ درخشش و ستردگی گلبرگ گل؟ و یا نقاب شبگون و تاریک نابودگر بر او؟

هیچ‌گونه محدودیت سنی دراین جلد وجود ندارد!

نقل‌قولی از نویسنده:

قطعا کسانی که این فایل و باز کردن همون افرادی هستن که به دلیل علاقه‌اشون به موضوعات رازآلود و کلیدی، جلد یکم مانکن نابودگر یعنی اولین رمان بنده رو مطالعه کردن.

جا داره تبریکی به این افراد بگم؛ بعضیاشون تونستن مرحله تبدیل شدن به یه نامتظاهر رو با موفقیت پشت سر بزارن!

افرادی که در چرتکه زندگی نابودگری مثل سام نقش مهره‌ی نجات رو دارا هستن. هرچند با وجود خوندن رمان بعضی از افراد نتونستن نکته کلیدی رمان رو پیدا کنن و حتی قبل از خوندن جلد دوم رمان بی‌پروا به قضاوت کردن ادامه دادن.

شما از ابتدای جلد یکم سام رو قضاوت کردید. علی‌رغم این موضوع که هیچ شناختی از اون نداشتید و این رمان دقیقا بر همین مبنا نوشته شده.

شما از ابتدا متظاهری بودید که با مطالعه سرگذشت زندگی نابودگر انگل تظاهر رو از روحتون روندید. شما بی‌مورد قضاوت نمی‌کنید.

بی‌مورد تصمیم نمی‌گیرید. شما رخشائی هستید که مطلقاً به دنبال حقیقت زندگی یک نابودگره! شما... ناجی هستید.

پیش از مطالعه:

در نگاه اول ممکنه جلد یکم نابودگر برای خوانندگان رمان با حوادثی عجیب و تا حدودی اغراق‌آمیز همراه باشه. اما به آرومی و با گذشت اندکی زمان از مطالعه متوجه می‌شید برای فردی مثل سام نابودگر واژه‌ی اغراق توهین‌آمیز و به دوره.

قضاوت همچین آغازی داره؛ و شما تا پایان روند این مسئله بهش پی نخواهید برد. امیدوارم از نوشته هدفمند بنده لذت کافی رو برده باشید. با توجه به این موضوع که مجموعه دو جلد رمان مانکن نابودگر و زاموفیلیا هرگز رمان معمولی‌ای نیست و تا سالیان دراز به عنوان رمانی بی‌نظیر در خاطر خوانندگانش رد عمیقی به جا خواهد گذاشت.

فصل اول:

تنها یک شلیک برای انفجار کافیست.

دوشنبه نوزده خرداد ماه سال:

" 1410 خورشیدی "

خسته آفتابگیر کلاه رو لمس کردم و از سرم بیرون کشیدم.

در کشویی آسانسور به آرومی باز شد.

قدم از قدم برداشتم.

دکمه آخرین طبقه رو فشردم.

در بسته شد.

به آرومی سر افتاده‌ام رو بالا آوردم.

آئینه آسانسور چیو بهم نشون می‌داد؟

موهای خرمایی و ژولیده‌ای که فریاد می‌زدن چندوقته شونه نشدن.

گره ابروهای مردی شلخته.

یقه‌های نامرتب کت چرمی تو تنش.

چشمای خمار و بی‌روح کسی که پنج ساله بلاتکلیف مونده.

ساک رنگ و رو رفته‌ای که تو دستام زار می‌زد و اما در آخر... .

منی که دوباره با سر افکندگی برگشتم و نمی‌دونم چطور تو چشمای منتظر دختری نگاه کنم که شاید به خاطر تصمیم منه داره پرپر می‌شه.

در باز شد.

نفسی عمیقا پراسترس کشیدم.

کلید رو تو قفل در چرخوندم و با هلی بازش کردم.

باز هم فضای مسکوت و سنگین آپارتمانی که گوشه‌گوشه‌اش از عطر و بوی سام رنگینه.

نکته اینجاست که این مرد پنج ساله نیست.

و دختری که عاشقش بود داره با بوی عطر اون زندگی می‌کنه.

پاهای بی‌جونم رو تکون دادم و وارد شدم.

در رو پشتم بستم. به آشپزخونه که رسیدم قامت مهسا از پشت در حالی که داشت از آشپزخونه خارج می‌شد باعث شد از حرکت بایستم. دستی به تیشرت آستین‌بلند یاسی‌رنگ توی تنش کشید و موهای دم موشیش رو مرتب کرد.

ظاهرأ هنوز متوجه اومدن من نشده بود.

برگشت بره که لحظه‌ای با دیدن من خشکش زد.

دیدن دوباره چهره‌اش شاید بعد مدتی که نبودم تنها محرک واسه لبخند آسوده‌ی رو لبم بود‌.

لبخند ملیحی به لب نشوند و بهم خیره شد.

قدم برداشتم سمتش.

خیره بهم لب زد:

- بالأخره اومدی؟

ایستادم مقابلش. سکوت کردم. نگاهم بیانگر همه‌چیزه!

نگاه دلواپسش رو تک‌تک اجزای بدنم دودو می‌زد:

- نگرانت بودم دیوونه؛ نه زنگی نه خبری هیچی.

دستمو بلند کردم و طره‌موی سمج افتاده کنار گوششو فرستادم پشت.

زمزمه کردم:

- ببخش عزیزم؛ می‌دونی که چقدر درگیر تیم جست‌وجو‌ام تا من نباشم کاری از پیش نمی‌برن.

مهسا با همون چهره نگران سری تکون داد و به تقلید بازهم لبخند زد.

تو این شرایط لبخند زدن کم‌ترین کاریه که می‌تونیم واسه دلداری دادن بهم بکنیم.

- نزار هزارجور فکر و خیال تو سرم بره بیاد که ممکنه عاقبت منم عین رخشای بیچاره شه!

- نه گل من؛ واسه پیدا کردن اون من باید باشم مهسا. برام مهم نیست می‌گن مرده. هیچ اهمیتی نداره تا پیداش نکنم تیم، استراحت و باید تو خواب ببینن.

دست بلند کرد و دستم رو که یه طرف صورتش بود لمس کرد.

آره؛ من عاشق مهسا شدم و این حس دوطرفه‌اس!

از کی؟ می‌دونم از همون موقعی که باهاش همکلام شدم.

تقریبا یک سال و نیمه که بهش اعتراف کردم و اون با کلی اذیت متقابلا حس خودش رو گفت.

حالا ما نامزدیم و قراره وقتی این وضعیت تموم شد اقدام کنیم.

اما دلم اصلا رضا نیست.

من و سام وقتی فقط نوزده سالمون بود قول دادیم تو مراسم همدیگه ساقدوش هم بشیم و اما... الان سامی وجود نداره.

سام باید پیداش بشه. تا قبل پیدا شدنش من به هیچ وجه ازدواج نمی‌کنم. نمی‌تونم.

حتی مهسام راضی نیست.

به خاطر رخشا... به خاطر من.

به خاطر مامانش که مرده‌ی متحرکی بیش نیست؛ باید پیداش کنم.

اون نمرده. چه دلیلی داره جسدش پیدا نشه؟

به هرحال... این تصمیمیه که ما برای زندگیمون گرفتیم.

اگه پیدا نشد بدبختی خودم و به خاطر عدم وجود سام می‌دونم.

- رخشا چطوره؟

مهسا اطمینان‌وار پلک بست:

- حالش بهتره؛ داره کنار میاد.

- خداروشکر. گوشه‌ای از نگرانیام رخشاست‌.

رینگتون موبایلم به صدا در اومد.

از جیب بیرون کشیدم. اتصال و برقرار کردم.

- بگو محمد!

- آرمان کجایی؟

- خونه‌ام چطور؟

- می‌شه بری دانشگاه دنبال آوا؟ عمل دارم طول می‌کشه.

- کی مرخص می‌شه؟

- ساعت هشت مرخصه جبران می‌کنم رفیق.

- برو به عملت برسی.

قطع کردم.

***

آوا با سینی محتویات فنجون‌های قهوه رسید.

قهوه‌ها رو گذاشت و نشست.

محمد نفسی گرفت:

- جمعه شب همین هفته می‌رم دیدن فرید. بعد فوت آقا فربد خیلی منزوی شده. از یه طرفم که قضیه سام داره دیوونش می‌کنه.

لب زدم:

- باهات میام.

مردد پرسیدم:

- سعید کجاست؟

-حالش چندان تعریفی نیست. بعید می‌دونم از خونه بیاد بیرون.

- داره نابود می‌کنه خودشو.

- بهش حق می‌دم. سعیدم تحت فشاره.

آیفون به صدا در اومد.

مهسا ایستاد:

- من باز می‌کنم.

و رفت.

دستی به موهام کشیدم.

محمد رو کرد بهم:

- رخشا چطوره؟

- داره باهاش کنار میاد؛ حس می‌کنم مرگ سام و پذیرفته. ولی هنوزم داره با خاطراتش زندگی می‌کنه.

آوا:

- دلم براش کبابه. مشخصه حال درستی نداره با این حال داره وانمود می‌کنه همه چی مرتبه.

چندی نگذشت که مهسا با البرز مشغول صحبت نزدیک شدن.

البرز سلامی داد.

- خوبی آرمان؟

- می‌بینی که عالیم.

خندید:

- اوکی گرفتم.

نشست کنار محمد.

دست دادن.

- پیدات نیست آقای دکتر.

- وضعیت بخش به هم ریخته. مجبورم اضافه وایسم. اومدی دنبال رخشا؟

- آره امروز دادگاه داریم. آخرین جلسه‌اس.

- موفق باشین.

دستی به شونم زد.

با دیدن رخشا تو اون کت رسمی حاضر و آماده با کیف تو دستش از جام بلند شدم.

قیافه بی‌روحش قلب و می‌شکست.

- سلام؛ آماده‌ام می‌تونیم بریم.

نگاه همه بی‌استثنا روی اون بود. سه ساله که به عنوان یه وکیل تو یه شرکت حقوقی کار می‌کنه.

شرکتی که البرز دادستانی پرونده‌هاشو به عهده داره.

یه دادستان موفق. کم‌ترین کسی پیدا می‌شه که اسم دادستان البرز وثوقی به گوشش نخورده باشه.

هوش و ذکاوت اون من رو یاد سام می‌ندازه.

رخشا به عنوان یه همکار کنار اونه و هنوز تو مرحله آموزشه.

گرچه تا سه سال پیش به زور من و مهسا رفت سرکار.

اگرنه هرروز رو مثل اون اوایل نبودِ سام تو اتاقش و روی تخت اون سپری می‌کرد.

البرز دستی به شونه من و محمد زد:

- می‌بینمتون!

رخشا نگاه بی‌روحش و از ما گرفت و راه افتاد بره.

توجهی به چهره غمگین مهسا و آوا نشون نداد.

خیلی وقته که یه دختر عمیقا بی‌احساس شده.

وقتی مهسا بغلش می‌کنه هیچ عکس‌العملی نداره.

فقط کار می‌کنه و کار می‌کنه و کار!

به غیر از اونم حتی لحظه‌ای از اتاق سام بیرون نمیاد.

قلبش شکسته و این از سکوت عمیق و اون چشمای خسته‌اش پیداست. البرز با خداحافظی از دخترا پشت اون به راه افتاد.

شاید این بهترین شرایط تو پنج سال اخیره.

سمانه و نگین هنوز گه‌گاهی سر می‌زنن.

همه‌چیز به‌هم ریخته اما در مقایسه با قبل این وضعیت عالیه.

به دلایلی امید دارم که البرز بتونه رخشا رو از خلاّیی که تو قلبش به وجود اومده خلاص کنه.

البرز رخشا رو دوست داره. اما رخشا ازش خواسته اجازه نده روابط دوستانشون پیشرفت کنه.

اگرنه مجبور به قطعش می‌شه.

البرزم از رخشا خواسته تا اجازه بده مثل یه دوست کنارش بمونه.

روابط اونا بعد این قضیه بهتر شده.

گویا البرز سر حرفش هست ولی من از این وضعیت راضی نیستم.

کاش رخشا فکر سام و از سرش بیرون کنه و به البرز فرصتی بده.

حداقل واسه نجات خودش از این منجلاب عاشقی واسه کسی که احتمال مرگش از پنجاه درصد بیشتره.

واسه سامی که برای اولین و آخرین‌بار تونست عاشق رخشا بشه.

اما انگار خدا سام و نفرین کرد.

و منم خیلی بی‌رحمم که دارم دختری که عاشقش بود و تشویق می‌کنم با یکی دیگه قرار بزاره.

ولی اگه حتی یه درصد احتمال داره که سام زنده نباشه مطمئنم اینو واسه رخشا می‌خواد.

چرا که سام بهتر می‌دونه سر کردن با خاطرات یه مُرده عین گردابیه که وقتی بپری توش گم می‌شی و ذره‌ذره تیکه می‌شی.

***

رخشا#

صدای وزوز بقیه از پشت ردیف شاهدای جلسه.

توضیح کوبنده و هدفمند وکیل جبهه مخالف. تیک تیک کلیدهای لپ‌تاپی که ضبط کننده داشت صحبت‌ها رو توش ثبت می‌کرد؛

رد و بدل شدن ورقه‌های تو دست قاضی... .

همه و همه داشت به اعصابم چنگ می‌نداخت و پیش‌زمینه‌ای می‌شد تا کنترل خودمو از دست بدم.

لحظه‌ای قاضی دستشو محکم کوبید رو میز دراز و بلندی که دستیارانش نشسته بودن پشتش:

- لطفأ سکوت و رعایت کنید.

سکوت خفه‌کننده‌ای حاکم شد.

سرسام گرفته پلک باز کردم‌.

قاضی عینک ته‌استکانی رو بینیشو تکونی داد و چشم دوخت به وکیل مدافع جبهه مخالف:

- جناب وکیل توضیحات دیگه‌ای خدمتتون نیست؟

- وکیل قدمی به جلو برداشت:

- اگه اجازه بدید صحبت‌هامو تو جمع‌بندی کوتاهی خلاصه کنم.

- بفرمایید؟

وکیل مدافع برگشت طرف من

پشت میزی که پلاک اسم "جایگاه وکیل مدافع" روش حک بود.

- اظهارات بنده بدون استدلال نیست. همون‌طور که می‌بینید افرادی که در تاریخ روز حادثه تو مدرسه حضور داشتن مدعی شدن موکل من ساعت وقوع حادثه تو دفتر مدیر مشغول بوده خانم وکیل؛ مدارکی مبنی بر تجاوز جنسی موکل من به شاکی در دسترس دارید؟

سکوت عمیقی حاکی از سوال و کنجکاوی مشهود تو صورت تک‌تکشون حاکم شد.

نگاهی به چهره البرز اون‌طرف دادگاه پشت میز دادستان انداختم.

چهره اطمینان‌بخشش مطمئنم کرد.

نفسی عمیق کشیدم و چشم دوختم به وکیل جبهه مخالف.

شاید کت اتوکشیده و موهای مرتبش گمراه‌کننده باشه؛ اما نه برای منی که سه ساله دارم قیافه دروغگوی یکایک این وکلا رو می‌بینم.

بی‌توجه به حیله‌گری توی سوال وکیل، رو کردم به جناب قاضی.

عینکمو رو چشم جا‌به‌جا کردم و ورقه‌هامو از رو میز چنگ زدم:

- جناب قاضی؛ اگر که اجازه بفرمائید بنده یه شاهد عینی محضور در سالن دادگاه دارم. از ایشون دعوت کنم وارد بشن.

قاضی چشم از من گرفت و نگاه جدیشو داد به وکیل:

- حضور شاهد عینی خانم وکیل رو می‌پذیرید؟

وکیل رو کرد به من. با مکث کوتاهی لب زد:

- شاهد و می‌پذیرم.

درهای بزرگ سالن دادگاه باز شد. چندی نگذشت که خانم فریبا وارد شدن.

به وضوح عرق سرد روی پیشونی اون مردک متجاوزو دیدم.

لحظه‌ای به من چشم دوخت.

پوزخندی زدم. خانم فریبا نسبتأ با گام‌هایی تند نزدیک شد و با همون کت‌شلوار زنونه طوسی‌رنگش پشت میز شاهد جبهه من جا گرفت.

درها بسته شد.

پچ‌پچ‌ها بالا گرفت. قاضی مجدد با مشتی که روی میزش کوبید جمعیت حاضر در دادگاه رو ساکت کرد.

نگاه جسور و پیروزمندانه‌امو از روی وکیل و موکلش برداشتم.

- شاهد عینی من ایشون هستن. همسر سابق متهم.

وکیل مدافع با همون چشمای بهت‌زده ایستاد و بلند گفت:

- اعتراض دارم. حضور شاهد و رد می‌کنم.

قاضی اخم در هم کشید:

- شما از قبل حضور شاهد و پذیرفتید. بنشینید و سکوت کنید.

ایستادم و قدم از قدم برداشتم.

- جناب قاضی اگر که تائید کنید بنده سوالاتی رو در محضر شما از شاهد بپرسم.

قاضی:

- بسیارخب؛ ابتدا باید قوائد سوگند شهادت و به جا بیارن.

دستیار قاضی جعبه کتاب قرآن و از تو قفسه‌ها برداشت و نزدیک شد.

جلوی خانم فریبا ایستاد و در جعبه رو باز کرد.

لوح توی دستشو داد به خانم فریبا.

خانم فریبا دست راستشو روی سطح قرآن قرار داد و لوح سوگند و باز کرد. با صدایی رسا و همه‌گیر شروع کرد به خوندن.

اهمیتی به نگاه برزخی متهم گستاخ ندادم.

چشمای ترسیده و فک منقبضش؛

اون لباس رسمی و شکم قلمبه‌اش آدم و فریب می‌داد تا با خودش فکر کنه ارتکاب جرمی نداشته اما... .

پنج سال از زمانی می‌گذره که یه شخص بهم یاد داد فریب پوسته دروغین متظاهرا رو نخورم.

با تموم شدن متن سوگند خانم فریبا لوح و بست و دستشو پس کشید.

قاضی رو کرد به من:

- سوالاتتون می‌تونه تنها مختص به دعوی کیفری دادگاه و در چارچوب قوانین مطرح باشه!

رو کردم به موکل هفده ساله‌ام و چشمای به اشک نشسته مادر و برادرش. لبای خشکیده و چشمای بی‌روح و سردش نشون می‌داد قلبش شکسته.

نشون می‌داد خرد شده و روحشو از دست داده.

کم و بیش همدردش بودم.

از پشت میزم خارج شدم و رو‌به‌روی خانم فریبا ایستادم.

- خانم قاضی با اجازتون سوالات و شروع می‌کنم.

قاضی سری تکون داد.

- اول از همه بابت حضورتون به منظر شهادت تشکر می‌کنم. آماده اید؟

- بفرمایید خانم وکیل.

- بسیار خب. شما همسر سابق متهم هستید که حدودا دوساله از ایشون جدا شدید. تائید می‌کنید؟

- بله!

- می‌تونم بپرسم دلیل جداییتون از متهم چیه؟ می‌دونید که می‌تونید به این سوال پاسخ ندید.

- از همسر من... دوبار شکایت شده بود. از طرف دوتا از کارکنام.

- می‌تونید علتشو توضیح بدید؟

- من دو کارمند هجده و بیست و سه ساله استخدام داشتم. جفتشون مدعی بودن که شوهرم موقع کار قصد دست درازی بهشون رو داشته. شنیدم اونا رو تهدید کرده که اگه بقیه رو در جریان بزارن اونا رو اخراج می‌کنه.

مجدد پرسیدم:

- می‌تونم بپرسم چه مدت از اون زمان می‌گذره؟

- تقریبا سه سال و چند ماه.

- دو کارمند شما تا به حال به صورت قانونی از ایشون شکایت کردن؟

با مکثی کوتاه لب زد:

- فقط چند روز بعد اون قضیه شکایت کردن. متوجه شدم که همسرم با پول خانواده‌هاشون رو ساکت کرده.

پوزخندی رو لبام نقش بست.

پنج ساله که حرفای اون رو راجع به متظاهرا شنیدم و تو این مدت با تمام وجود به حرفاش رسیدم.

همه تظاهر می‌کنن. همه دروغ می‌گن. همه منفعت‌طلبن.

اینجا همه خطاکارن!

هیچ‌کس محض رضای خدا کاری نمی‌کنه.

اون می‌خواست من متوجه نشم. می‌خواست من همین‌طوری ناآگاه بمونم و در عوض از روحیم محافظت کنه.

حق با مهسا بود... اون هیچ‌وقت نمی‌تونست هم از خودش و من و هم از مردم محافظت کنه. تو این قضیه یکی قربانی شد. و گویا قربانی خودش بود.

متوجه نشدم کی حلقه اشک تو چشمام نقش بست.

سریع نفس عمیقی گرفتم و ادامه دادم:

- مدرک یا شاهد دومی بر این قضیه وجود داره؟ همون‌طور که متوجهید این جلسه آخر دادگاه ماست.

لبخندی زد و چشم دوخت به نگاه کثیف متهم:

- از اون‌جایی که درخواست طلاق دادم و چندین‌بار توسط خودش رد شد راغب شدم مدرکی بر درخواست طلاق جور کنم. هرچند در آخر نیازی به این فایل نشد و تونستم طلاقمو ازش بگیرم.

از تو کیف کنار دستش یه نایلون حاوی فلشی فلزی و کوچیک بیرون آورد و روی میز مقابل من قرار داد.

- فایل و می‌تونید گوش کنید. مدرکیه که بیشتر از دوساله تو کمدم خاک می‌خورد. فکر کردم استفاده‌ای نمی‌شه ازش.

لبخندی زدم و رو کردم به قاضی:

- جناب قاضی؛ اجازه می‌فرمایید فایل و به عنوان مدرک دعوی گوش کنیم؟

قاضی خودکار و انداخت رو ورق و انگشتاشو رو میز گره زد:

- مدرک همیشه مفیده. می‌تونید پخشش کنید.

فلش و دستیار قاضی گرفت و وصلش کرد به اسپیکر اطراف سالن دادگاه.

بلافاصله صدای عصبی متهم پیچید:

- یه جوری خودت ساکتش کن وقت ندارم بیام گندکاری یه توله رو جمع کنم... کاری که گفتم و انجام بده اینا تشنه پولن با چندتا چک در دهنشونو ببند. نمی‌تونم بزارم جلو مردم سکه یه پولم کنه...

کاش اجازه داده بود نک انگشتم بخوره بهش که حالا داره برام ادا ت*نگا رو در میاره! توله‌سگ مگه می‌ذاشت... .

دستیار قاضی فلش و خارج کرد.

پوزخندی زدم. مخاطب به قاضی رسا و بلند ادامه دادم:

- در حال حاضر دو مورد از شرایط اجرای حکم مورد نظر برای متهم وجود داره. حضور یه شاهد عینی با حضور ذهن به مسئله و اعتراف غیرمستقیم متهم. حالا مونده دعوی شما جناب قاضی. همین بود.

نشستم. نگاه تحسین‌برانگیز البرز روم بود و اما انگیزه‌ای برای جواب دادن بهش نداشتم.

به‌هرحال من این‌کارا رو به خاطر خودم می‌کنم.

حداقل دنبال یه بهانه‌ایم که بتونه ذهنمو از اتفاقی که افتاده پرت کنه. از مرگ اونی که قولشو شکوند.

قاضی مدتی رو سکوت داد.

رو کردم به تینا. انزوا رو می‌شد تو تک‌تک اجزای چهرش دید.

زمزمه کردم:

- قوی باش! این قیافه‌ی یه شاکی طلبکار نیست.

نگاه بلاتکلیفش به آرومی سر خورد سمت من.

چقدر بی‌رحم شدم که دارم حرفایی که پنج سال پیش بهم تحویل دادن به این دختر بیچاره تحویل می‌دم و تازه حق و به جانب خودم دادم.

با اینکه متوجهم خواسته‌ای که ازش دارم شدنی نیست.

قاضی بالاخره به حرف اومد:

- پرونده نیاز به مشارکت هیأت منصفه داره. تا پایان روز نتیجه دعوی اعلام می‌شه.

چکش چوبی براق عدالت و کوبید تو جاش:

- تا موعد اعلام نتیجه، پایان جلسه رو اعلام می‌کنم.

همه به احترام قاضی بلند شدیم و ایستادیم.

***

البرز درو برام باز کرد. زیرلبی تشکری کوتاه کردم و نشستم.

اومد نشست و روند سمت خونه.

باید بوشو نفس بکشم. خیلی وقته تو دادگاه منتظرم. ولی الان به یه خواب عمیق تو تختش نیاز دارم.

بی‌هیچ حرفی روند و من بی‌توجه به اطراف و هوای مزخرف آلوده تهران سرمو تکیه دادم به پشتی گردن و پلک بستم.

کمد و باز کردم.

پنج سال از زمانی که این کمد شده کمد مشترک وسایل من و سام می‌گذره.

کتمو در آوردم و یه بلوز پاییزه از تو کمد بیرون کشیدم.

اومدم کمد و ببندم... که یه لحظه تکه شاخه‌ای گوشه کمد تو لیوان استوانه‌ای نظرمو جلب کردم.

زل زدم بهش. این شاخه رو من از یه درخت برداشتم.

دردمند دست بردم و اون رو چنگ زدم.

فقط با حس لمس کردنش موجی عظیم از دلتنگی‌ای طاقت‌فرسا قلبم رو تیربارون کرد.

صورتم خیس شد و حتی سعی نکردم جلوش رو بگیرم.

این شاخه از درخت خونه‌ایه که من و سام دوهفته کامل رو توش باهم گذروندیم و بهترین خاطره‌های زندگیم اون‌جا رقم خورد.

خاطره‌هایی که فقط دو روز بعدش واسم لذت‌بخش بود و حالا تبدیل شده به زجرآورترینشون.

به آرومی روی تختش جا گرفتم. سرمو فرو کردم تو بالش.

اون دکمه ریز و میون انگشتام فشردم و با تمام وجود بوی بالش و کشیدم تو ریه.

خیلی وقته دیگه از بوی مطلوب موهای سام عاری شده.

اما باز عطرش و دارم.

" نمی‌بخشمش... قلبم و شکسته. "

با اینکه این جمله رو همیشه رو زبونم دارم اما... .

اگه ثانیه‌ای روح سام در عذابه من زجر می‌کشم. پس قلبا بخشیدمش. اما دلیل نداره چون بخشیدمش فکرش و از سرم بیرون کنم.

خیلی وقته آلودش شدم.

با وجود تجربه کنار سام بودن و اون رو داشتن چطور می‌تونم به یکی دیگه راضی بشم؟ امکان نداره؛ اون مرد اولی و آخریش بود.

پس یه تصمیم گرفتم.

تا زمانی که بمیرم با وجود خیالی اون زندگی می‌کنم.

و بلاخره وقتی زندگیم تموم شد می‌تونم ببینمش.

یه همچین زندگی‌ای غم‌انگیزه!

ولی تا زمانی که خاطراتش و دارم حاضرم هرچقدر طول بکشه باهاش زندگی کنم.

حتی خاطراتشم لذت‌بخشه. یه لذت زجرآور از حس بودنش در حین اینکه هرلحظه صدایی از قلبم می‌گه اون واقعا کنارت نیست.

اون وجود نداره. اون رفته!

اون... مرده.

***

یاشار ازم جدا شد.

لبخند گرمی لبای البرز و در بر گرفت.

زمزمه کرد:

- حکم قاضی به نفع خودمون تموم شده. تو سه سال تونستی انقدر پیشرفت کنی! الحق که شاگرد خودمی.

لبخند بی‌جونی زدم:

- لطف تو بود.

یاشار لپمو کشید و موهامو به هم ریخت:

- ببین چه‌قدر بزرگ شده خانم وکیل!

محمد با خنده گفت:

- خواهره واسه خودش حقوقدان شده. برادره هنوز درگیر درسشه!

یاشار کوبید تو شونه محمد:

- خوش‌مزه بازی در نیار. حرفه من نیازمند درس خوندن بیشتریه.

محمد خندید:

- اوکی مهندس.

آوا اومد سمتم:

- وقت قرصاته خانوم وکیل.

سری تکون دادم. لیوان و ازش گرفتم و قرصو انداختم دهنم.

آسمم از یه ساله پیش بهتر شده. ولی هنوز گاهی تو خواب اذیتم می‌کنه.

***

چهارشنبه دوازده شهریور ماه سال:

" 0141 خورشیدی "

سام#

پلک باز کردم‌ و فضای مسکوت اتاق؛ عقربه‌های ساعت بیانگر سه و سیزده دقیقه بامداده. خدایا... ممنونتم!

با یه حرکت خودمو از تخت کندم و سراسیمه دویدم طرف تراس.

در شیشه‌ای رو باز کردم و خودمو انداختم داخلش.

بدون اینکه رغبتی به بستن در داشته باشم؛

چنگی به پرتره تمیزی که سه ماهه از قبل آماده کردم زدم و با دستایی که حتی دلیل لرزششو نمی‌دونم اون رو روی سه‌پایه قرار دادم.

کبریت و قاپیدم و شمع معطر روی میز کنار پرتره رو روشن کردم.

ظرف زغال و با سرعتی سرسام‌آور برداشتم و نشستم رو صندلی جلوی پرتره‌.

خدا... نذار تا کارم تموم می‌شه تصویرش از ذهنم بره.

نباید بره... .

آب دهنمو به سختی قورت دادم.

دستام می‌لرزه. قفسه سینم درد می‌کنه.

ولی نمی‌تونم فرصتی که خدا بهم داده رو بعد دو سال پس بزنم.

ذغال و گرفتم میون انگشتام.

فضای تاریک تراس، نور مستقیم ماه کامل تو دریچه آسمون... .

ستاره‌هایی که تو فضای کوهستانی چشمک می‌زدن و نسیم ملایم تابستونی؛ هیچ‌کدوم مهم نیست.

چون من تصویر دیگه‌ای رو دارم می‌بینم.

تند‌تند قبل از اینکه از ذهنم پاک شه واسه شروع از چشماش کشیدم. تیله‌های براق مشکی و خندونی که بهم خیره بود.

بالاخره... .

بعد دوسال دوباره خوابشو دیدم.

بعد اون همه دعا انگار خدا دستشو به طرفم دراز کرده.

و بلاخره دوباره تصویرش جلو چشمامه.

تصویری که هرشب از هشت ماه و نیمی که شهاب گفت تو کما بودم تو حلقه دیدم بود.

درد داشت... ولی قابل تحمله... .

با تموم شدن اون چشما دستم رفت واسه کشیدن موهای لخت و بلندش!

اهمیتی نداره اگر این تصویر یه آدم واقعی و زنده نباشه.

مهم اینه زمانی که حتی چهره خودمم هنوز ندیده بودم این تصویر هرشب جلوی چشمام بود.

اومدم پایین‌تر و از تاپ حلقه‌آستین سفیدرنگ توی تنش کشیدم.

رسیدم به بازوهای برهنه‌اش... انگشتای دستش.

ابروهای حالت کمانی شکست‌دارش... لبای خندونش و بینیش... .

کشیدم و کشیدم؛ هربار که یه خط از زغال توی دستم رو سطح پرتره می‌افته هراسی توی وجودم جولان می‌ده.

اینکه مبادا قبل تموم شدن تصویرش بره. تصویر این دختر بره و نتونم دیگه تو خواب ببینمش.

علاقه مضاعف و کاذب من به این تصویر گاهی باعث می‌شه فکر کنم چه کودنی‌ام.

عین پسربچه‌های دبیرستانی که با عکس دوست‌دخترشون زندگی می‌کنن... به همون اندازه احمق و چندش‌آور!

ولی مگه دست من و اراده منه؟

نفهمیدم چی شد یا چطور شد اما...

با تموم شدن فضای پشت سرش زغال ریز میون انگشتام سر خورد و افتاد.

دستم همون‌جا خشک شده بود.

طره‌موی افتاده تو پیشونیم و باد برد و متوجه خیسی روی گونم شدم.

با تعجب انگشت گذاشتم رو گونم و به دستم خیره شدم.

اینا کی ریختن؟ چرا ریختن؟

من که دردی حس نمی‌کنم!

آب بینیم و بالا کشیدم و به تصویر کاملش خیره شدم.

بالاخره... کشیدمش!

این چهره معصوم و خاصی که هربار می‌بینمش حس می‌کنم خلأ می‌شه. یه خلأ تاریک تو قلبم.

بی‌اراده انگشتم رفت طرف چهرش.

چشماشو لمس کردم.

قلبم باز شروع کرد به دیوونه‌بازی. چرا با دیدن این تصویر این بلا سرم میاد؟

تو کی هستی لعنتی؟ چه ربطی به من داری؟

در اتاق کوبیده شد و بلافاصله صدای شهاب:

- دارم میام تو!

در باز شد. بی‌اراده با یه سردرگمی خاصی تو حرکات غیرارادیم پرتره دختر و از سه‌پایه برداشتم و تصویرشو رو به دیوار تکیه دادم تا شهاب نبینتش. یه لحظه متوجه اطراف شدم.

هوا روشن شده! چطور تا الان متوجه نشدم؟

شهاب دست به سینه و با خنده نزدیک شد.

دستمو کشیدم به صورتم و اشکامو پاک کردم.

یه ذره غرور داشتم جلو این مرتیکه اونم دود شد رفت.

با همون لبخند پررنگ رو صورتش رو‌به‌روم تو اتاق ایستاد و نگاهی به پرتره برعکس انداخت:

- خیلی‌خب قایمش کن؛ من که می‌دونم چرا ازم خواستی سیاه‌قلم بهت یاد بدم. تصویر همون دختر رویاهات.

اخم کردم:

- نباید میون در زدن و وارد شدنت یه وقفه ایجاد کنی؟

- فکر کردم خوابی. به هرحال... اومدم بگم دارم می‌رم تهران دنبال شبنم. تا وقتی میام خونه همین‌جا می‌مونی سام. کسی نبینتت.

نگاهی به قیافه‌اش انداختم.

شهاب! کسی که به گفته خودش پنج سال پیش منو حین خون‌ریزی زیر یه صخره پیدا کرد و وقتی متوجه شد من کیم تصمیم گرفت مخفیم کنه.

چشمای تیره درشت.

لبای نازک و پوستی سفید. موهای مجعد شکلاتی‌رنگ و هیکلی درشت هم قد من. تو این پنج سال متوجه شدم هرکی از هرجا بیاد پیداش بشه منو می‌شناسه.

و فقط منم که از خودم خاطره‌ای ندارم. فقط منم که باید راجع به هویتم از یه شخص غریبه سوال کنم.

لب زدم:

- انتظار داری بشینم خونه چیکار کنم؟

- انتظار دارم یه بارم که شده لجبازی و بزاری کنار و از خونه بیرون نری.

رومو ازش گرفتم:

- نمی‌تونم.

- سام!

- گفتم نمی‌تونم. فقط... حس می‌کنم نمی‌تونم یه‌جا بشینم و کاری نکنم.