هارمونیکا به قلم مرجان فریدی

پارت سوم :

کلافه نفسی عمیق کشیدم.
– خیلی ترسناکه!
چشمانش را گرد کرد و در حالی که بازویم را می‌کشید و اول خودش وارد می‌شد و بعد مرا به دنبال خودش می‌کشاند، گفت:
– خیلی عجیب شدی! چراغ‌هاش هم روشنه، مشخصه نگهبان‌هاش هستن. ازشون می‌خوایم زنگ بزنن ماشین رو ببرن. بعدشم زنگ می‌زنم امیرحسین بیاد دنبالمون.
با چشمان ریزشده سرم را کج کردم:
– تو هم با اون امیرحسینت دیوونه‌مون کردی!
همان‌طور که مرا به دنبال خودش می‌کشید، به سمت عمارتی می‌رفتیم که بیشتر شبیه یک قلعه قدیمی بود.
مسیر سنگی زیر بوت‌هایم صدا می‌داد.
چنان از رفتن دو دل بودم که پاهایم را همچون یک سرباز بر زمین می‌کوبیدم.
ورودی عمارت دو مسیر پله‌ای داشت که از دو سو به در بزرگ و سفید منتهی می‌شدند.
نگاهم لحظه‌ای چرخید؛ خانه‌ای شیشه‌ای کمی آن طرف‌تر زیر نور مهتاب می‌درخشید، گویی گلخانه باشد.
پشت سر ناره، با تردید از پله‌ها بالا می‌رفتم.
با اضطراب به چاله‌ای عمیق چشم دوختم که درست مقابل عمارت قرار داشت.
زمینی به وسعت یک استخر، خالی خالی…
گویی فقط کنده باشندش، بدون هیچ دلیلی!
با ترس زمزمه کردم:
– چرا اون‌جا زمین کندن؟
ناره چرخید و به آن سوی محوطه چشم دوخت.
با چشمان ریزشده گفت:
– شاید تعمیرات دارن، یا شاید می‌خوان استخر بزنن!
هم‌زمان به سمتم چرخید و با صدایی که عمداً پایین آورده بود تا ترسناک به گوش برسد، گفت:
– حتماً یه زمین اندازه استخر کندن، تا جنازه من و تو رو که روی هم شصت کیلوییم بندازن توش!
از تمسخرش اخم‌هایم در هم فرو رفت. دست دراز کردم تا پهلویش را نیشگون بگیرم که دستش را با سرعت روی دستگیره در گذاشت.
نگاهم بر طرح خورشید روی دستگیره در خیره ماند.
در با صدایی بد باز شد؛ از آن صداها که به روحت چنگ می‌زنند.
با وحشت بازویش را گرفتم.
به‌آرامی زمزمه کرد:
– فکر نمی‌کردم در باز باشه!
هم‌زمان با تردید وارد عمارت شد. من هم پشت سرش…
تمام تنم یخ زده بود و از اضطراب، دندان‌هایم را بر هم می‌فشردم.
رد بوت‌های گِلی‌ام روی فرش مخملی قرمز زیر پایمان، نقش زشتی ایجاد کرده بود.
نگاه مبهوتم به سالن مقابل دوخته شده بود؛
روبه‌رو، پله‌هایی که با فرشی قرمز پوشیده شده بودند، نمای عجیبی داشتند.
سمت راست سالن، دو مبل چرمی با پشتی‌های بسیار بلند قرار داشت، انگار برای آدمی با قدی بیش از دو متر طراحی شده بودند.
صدای نفس‌هایمان تنها صدایی بود که به گوش می‌رسید.
با اولین قدم از سمت ناره، صدای پاشنه بوتش سکوت را شکست.
چراغ‌های راه‌پله‌ها خاموش بودند و آن فرش سرخ مخملی، پله‌ها را ترسناک‌تر از پیش نشان می‌داد.
سرم را رو به عقب خم کردم.
لوستری عظیم، همچون آبشاری فرو ریخته، از سقف بلند عمارت تا میانه سالن آویزان بود.
– چ… چرا هیچ‌کس نیست؟
با صدای بسته شدن در، از جایم پریدم.
ناره با بهت گفت:
– چه جای خفنیه!
عصبی بازویش را فشردم. انگار نه انگار که تنها بودیم و میهوت به اطراف زل زده بود.
سینه‌ام از وحشت بالا و پایین می‌شد.
– می‌بینی که کسی نیست. بیا بریم.
هم‌زمان بازویش را رها کردم و به سمت در رفتم.
دستگیره در را گرفتم و با عجله هل دادم، اما در لعنتی بسته شده بود!
خشک شده، دستگیره را به سمت خودم کشیدم، به جلو… به عقب…
در باز نمی‌شد.
– ناره! در باز نمی‌شه!
عصبی چرخیدم تا چیزی بگویم، اما با دیدن ناره که خشک شده و به سمت چپ سالن خیره مانده بود، حرفم نیمه‌تمام ماند.
من هم با وحشت سرم را به سمت چپ سالن چرخاندم.
چشمانم به همان سو دوخته شد.
– می‌تونم کمکتون کنم؟