ماه در مه به قلم محبوبه لطیفی
پارت صد و هفتاد :
کارم که تمام میشود، همان جا روی صندلی مینشینم. نگاهی به چهره در خواب برادر احدی میاندازم و در دل دعا میکنم که به هوش بیاید تا نواحی دردناکش را بتوانم بفهمم و برایش چارهای پیدا کنم.
- خانم دکتر؟ کشتیهاتون غرق شده؟
نگاهی به همکار محمد میاندازم و بدون اینکه جواب خوشمزگیاش را بدهم، میگویم:
- حال بیمار مساعد نیست، بیهوشه. برای بردنش باید صبر کنین.
لطفا صبر کنید...
