پارت صد و هفتاد و یک :


درب نیمه باز را باز می‌کنم و داخل محوطه سوله مانند می‌شوم. درب را به آهستگی می‌بندم. فضای نیمه تاریک سوله هر لحظه بر میزان ضربان قلبم اضافه می‌کند. با رفتن محمد، امنیت هم از کنارم می‌رود و تلخی طعم اسارت بیشتر آزاردهنده می‌شود. دو قدم داخل نرفته، پشیمان می‌شوم اما برای پشیمانی دیر است وقتی فرمانده با رویی گشاده و آن لبخند زشت و چندش آورش می‌گوید:

- چطور تونستی این مدت محم

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۴ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۶۵۹ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
هنوز هیچ نظری برای این پارت ثبت نشده است. اولین نفری باشید که نظر خودتون رو در مورد این پارت ارسال میکنید
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️