چنگار به قلم حنانه بامیری
پارت سی و نهم :
***
چای سرد بود؛ اما نه به‌سردی تشویش آن خانه. نه به سردی نگاه سنگین ساحل و چشمان خیرۀ ماهرخ.
خانه سرد بود؛ محمود اما در گرمای عذابش می‌سوخت؛ در عذاب‌وجدانی که همچون گدازۀ آتش بر تنش ریخته می‌شد تا یادآور غیبتش بر مزار عروسش باشد.
سکوت میانشان را ناله‌های در خواب پناه می‌شکست؛ پناهی که بندِ موی اتصال آن دو خانوادۀ دور افتاده از هم بود. پناهی که ماحصل عشق پسر آن مرد بود و دختر
لطفا صبر کنید...
ستاره
1حق باساحل واقعآ