پارت دویست و نود و پنجم :

دستم روی قفسه‌ی سینه‌ام نشست. پلک بستم و در دل نجوا کردم:
-یک‌بار ناامیدت کردم، این‌بار نمی‌کنم. قول می‌دم موانعِ سر راه‌مون رو بردارم. فقط کمکم کن پویا! من تو این مسیر تنهام. کمکم کن همه چیز به خیر و خوشی تموم بشه، اون‌وقت یه فرصت هست برای ما که بتونم بی‌دردسر عشقِ همدیگه رو لمس کنیم!
فقط کمکم کن!
*****************
پیشانی‌ام را در دست گرفته بودم و آرنجم تکیه‌گاه بدنم روی میز ب

مطالعه‌ی این پارت حدودا ۳ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۷۳۷ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
هنوز هیچ نظری برای این پارت ثبت نشده است. اولین نفری باشید که نظر خودتون رو در مورد این پارت ارسال میکنید
کپی شد!