میان خشم و انتقام به قلم علیرضا لرکی
پارت سی و یک :
سری به نشانه‌ی خداحافظی تکان داد و بیرون رفت. این‌بار که به سمت میز رفتم، سعی کردم به هیچ چیز فکر نکنم. به خودم یادآوری کردم قرار است وقتی به تهران برمی‌گردم کاملا سرپا باشم.
تمام شب بیدار ماندم و برای فرار از دست افکار کار کردم. همیشه می‌گفتند دستم درتعمیر ماشین فرزاست و حالات روحی باعث می‌شد سریع‌تر کار کنم. هربار که ذهنم به یونس و مهسا برمی‌گشت عصبی می‌شدم. عصبانیت سرعت کارم ر
لطفا صبر کنید...
