میان خشم و انتقام به قلم علیرضا لرکی
پارت بیست و یک :
نفهمیدم چقدر گذشت. این که زمان را از دست داده بودم، اصلاً ربطی به داشتن ساعت نداشت. من زمان واقعی را از دست داده بودم. من ماهیت زمان را از دست داده بودم. ثانیه‌ها چه تند می‌دویدند و چه کند در مفهوم زمانی که من لمس می‌کردم، هیچ فرقی نمی‌کرد.
دستانم را بی‌حاصل برخاک مشت می‌کردم تا کمی هوشیارتر شوم. سرانجام قبل از اینکه چشمانم کامل بسته شود و پرده سیاهی همه جا را فرابگیرد، چند سایه ر
لطفا صبر کنید...
