پارت پنجاه و هفتم :

پاهایم انگار با دو میخ فولادین، روی زمین چسبیده بودند. نمی‌دانستم تصوّر من اشتباه بود یا واقعاً داوین گریه می‌کرد! چرا اشک ریختن او مرا می‌ترساند؟ چرا حتی خیال این‌که او گریه می‌کند تا این حدّ برایم دلهره‌آور بود! اصلاً مگر او چیزی از احساسات سرش میشد؟
با شنیدن صدای خدشه‌دارش، بیشتر از قبل پشت آن بوته‌ها پنهان‌تر شدم.
انگار با دانیال، برادر خفته در خاکش سخن می‌گفت!
- Ø

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۹ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۷۳۴ روز پیش تقدیم شما شده است.

آخرین نظرات ارسال شده
  • م.ر

    3

    👏👏

    ۲ سال پیش
  • نازنین هاشمی نسب | نویسنده رمان

    🌹✨

    ۲ سال پیش
  • ستاره

    0

    دیدی گفتم جرقه میزنه 😂

    ۲ سال پیش
  • نازنین هاشمی نسب | نویسنده رمان

    پیش بینی‌هات همیشه درسته دختر🥹🧡

    ۲ سال پیش
  • مهتاب

    1

    عالی بود . موفق باشی نازنین جان ❤😘

    ۲ سال پیش
  • نازنین هاشمی نسب | نویسنده رمان

    خیلی ممنون مهتاب جان، عزیزی🧡✨

    ۲ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️