حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و ششم :
مهشید دلگیر از انکارش با ناز، اخم کرد: خودت به حامی گفتی.
_ چی رو؟!
_ که می خوای باهام برقصی و روت نمی شه بهم پیشنهاد بدی! همین الان بهم گفت.
چشمان گرد میعاد، تنگ شد و به حامی خیره شد. دست مرد جوان بند چانه اش بود و ریسه های رنگی وصل شاخ و برگ درختان و ساناز را تماشا می کرد. نگاه دزدیدۀ حامی و چرخش بی وقفۀ چشمانش به هر سو، کفر میعاد را در آرود و زیر لب تشر زد: ای تف به ذاتت.
مهشید Ø
لطفا صبر کنید...
