حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و هفتم :
چشمک شیطنت باری نثار مهشید کرد که از چشمان تیزبین میعاد دور نماند و اخم کم رنگی تحویل گرفت. طفلک میعاد... به
شدت معذب بود. محال بود مهشید دست از سرش بردارد. نیتش تلافی تمام دق و دلی از کناره گیری های مدامش بود.
ساناز به سختی شور به پا شدۀ کودکانۀ وجودش را مهار می کرد. نظرش از شمع های باریک و رنگارنگ که سطح کیک را پوشانده بودند با نجوای حامی جلب او شد: با یه آرزو شمعا رو فوت کن ناناز خ
لطفا صبر کنید...
