قرار قلب های ما به قلم نصیبه رمضانی
پارت سوم :
صحنهی دوم
سالن اجتماعات هتلی که در آن شهر بنام بود و گاهی برای همایشهای پر زرق و برق در نظر گرفته میشد عصر ان روز بهاری، پر بود از مهمانهای خاص و دعوت شده.
دعوت شده ها از اعضای شرکتهای معتبری بودند که برای این همایشِ مهم از شهرهای مختلف و پایتخت آمده بودند.
همه دور میزهای گردی که پر از انواع نوشیدنی های دلچسب و وسیله های پذیرایی بود، نشسته بودند و حین لذت بردن از این همه دست و دلبازی میزبان مشتاق شنیدن سخنرانی و میزبان این مجموعه بودند.
قرار بود بعد از پایان سخنرانی دومین دفترِ شرکت معتبر افتتاح شود که چشم ها با ورود زنی به سمت او کشیده شد.
زن جوان با ابهت و غروری که در صورتش فریاد می زد، برای تک تک مهمانها سر تکان داد و خیر مقدم گویان سمت جایگاهش رفت تا به وقتش برای سخنرانی دعوت شود.
با ورود زن که نگاه همه را سمتش کشانده بود مجری خوشپوش و خوشصدایی اعلام کرد بعد از دیدن کلیپ تخصصی و مربوط به مجموعه، شما را دعوت می کنم به شروع سخنرانی خانم مهندس..
اما چند دقیقهی بعد که خانم مهندس منتظر بود و روی مانیتورها داشت تیزرهای مربوط به موفقیت های مجموعه پخش میشد، یک لحظه فیلم قطع شد و با صدای آژیر بلند و گوش خراشی توجه همه جلب صدا شد.
مهمانها از شوک، توجه شان بدون پلک زدن سمت تصویر جلب شد... همزمان که صدای اژیر خطر گوشخراشتر می شد علامت خطر... خطری که پشت بند اژیر تکرار می شد باعث شد تا تیم مدیریت سالن به تقلا بیفتند..کسی از این توقف ناگهانی فیلم مطلع نبود که همه اینبار در صفحهی بزرگ مانیتور از دیدن تصویر زنی که بی حجاب بود و داشت با شرکت رقیب در یک گپ و گفت دوستانه می خندید بیشتر شوکه شدند.
با این تصاویرِ واضح رنگ از روی خانم مدیر پرید و به سرعت از روی صندلی برخاست.
همهمه در سالن اینبار به خاطر تعجبی بود که با چند دقیقه تلاش مسؤل کلیپها، نه تنها تصویر و صدای آژیر قطع نشد... بلکه تصاویر دیگری از خانم مهندس با شرکت رقیب در مکانهای دیگر در معرض نمایش قرار گرفت.
زن اینبار با سرعت خودش را به محل تقلای مسؤل پشتیبانی رساند و داد زد:
_ یکی بزنه اون برقو قطع کنه...
با همین دستور و فرمان، برق کل سالن قطع شد و تاریکی تمام ان همه جلال و شکوه چند دقیقهی قبل را فرا گرفت.
زنی در میان آن همه تاریکی جیغ زد که او به تاریکی فوبیا دارد و مردی با صدای بلندتری معترض شد:
_ این چه وضعشه؟
کسی آن لحظه نمی دانست چه کند که خانم مهندس با دست و پایی لرزان نزدیک به سقوط بود ولی گوشی به دست قبل گرفتن تماسی گفت:
_ برید ....مهمونا رو هدایت کنید محوطه...
دو نفر چشم گویان رفتند و صورت زن میان نور چراغ قوه هر لحظه در حال رنگ باختن بود که بعد از نیم ساعت با آبروریزی واضح، با پیامی رو به رو شد.
از او خواسته بودند برای پررنگ نشدن باقی توطئههایش به این لوکیشن مراجعه بفرماید.
حتی تاکید کرده بودند در صورت خطایی مبنی بر بی خیالی و بی توجهی، منتظر رو شدن باقی دست پلیدش باشد.
زن که دید نه امکان تماس دارد نه پیام دادن با فریاد به سر هر که دورش بود گفت:
_ پس این همه مهندس چه غلطی می کنن؟ یکی ببینه این کیه داره می تازونه؟
اما نه تنها از مهندس های پشتیبانی کاری برنیامد بلکه با مقاومت زن جوان اینبار برایش پیامی که آمد زن را مجبور به تسلیم کرد.
اینبار پیام مربوط به تاریخ آخرین تصادفی بود که زن انجام داده بود و با یک گوشه از تصویر تصادف زن جوان زبان به دهان گرفت و دیگر داد نکشید. فریاد نزد. فقط به مدیر داخلی سالن گفت برود یکجورایی این گند و خرابکاری را توجیه کند تا به وقتش دست و پای این متجاوز به حریم او را از هستی ساقط کند.
زن جوان در حالی که رنگ و رویش پریده بود داشت به این جریان به دید یک توطئه و باجگیری نگاه می کرد و همزمان می شنید که مدیر سالن دارد عذرخواهی میکند و دلیل این اتفاق ها را گردن همه چیز انداخت الا گفتن حقیقت..
مطالعهی این پارت حدودا ۴ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۷۷۷ روز پیش تقدیم شما شده است.

لطفا صبر کنید...

مریم
3َشخصیتها کاملا واقعی صحنه میتونم دردهنم مجسمکنم شخص مرموز وباهوش رمان