پارت صد و هفتاد و یک :

وارد آسانسور شدم و به‌ طبقه‌ی بالا رفتم. احساس می‌کردم در خلاء‌ی عحیب هستم. هیچ‌وقت تا الان چنین حسی را تجربه نکرده بودم. هیچ‌وقت تا الان این‌قدر سعی نکرده بودم بر خودم و احساساتم غلبه کنم. تمام این ماجراها داشت از من آدمی دیگر می‌ساخت، آدمی جدید...
در آسانسور باز شد و دکتر را دیدم که تلفن به دست روی مبل نشسته بود و بقیه اطرافش بودند. انگار منتظر بود کسی جوابش را بدهد. حسین نیز یک لÙ

مطالعه‌ی این پارت حدودا ۱۱ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۷۸۰ روز پیش تقدیم شما شده است.

آخرین نظرات ارسال شده
هنوز هیچ نظری برای این پارت ثبت نشده است. اولین نفری باشید که نظر خودتون رو در مورد این پارت ارسال میکنید
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️