گیلدا به قلم مرضیه اخوان نژاد
پارت دویست و پنجاه و چهارم :
درب بطری را بستم و داخلِ داشبورد برگرداندم. بعد از مصرف خون، دقایقی در خلسهای عجیب فرو میرفتم. درست مثلِ نعشگیِ بعد از مصرف مواد. دیگر نه دردی را حس میکردم، نه رنج و نه غمی. انگار واردِ جهانی میشدم که در آن بیخیالی تنها احساس بود که حس میشد.
نگاهِ تبدارم را به زخم پایم دوختم؛ شلوارم خونی بود و روی رانِ پایم حفرهای دیده میشد. محلِ اثابتِ گلوله بود.
میدانستم فقط همین حا
لطفا صبر کنید...
