آن سبو بشکست به قلم مریم جاری
پارت صد و بیست و یک :
خنده‌ی انیس خانم بلند بود و به گوش شمیم هم رسید:
ـ نوش جونش مادر. راستی تا یادم نرفته بگم که، علاوه بر منیژه و علی‌رضا، مهران و خانواده‌ش هم تو راهن و تا شب می‌رسن.
ـ چشمت روشن مامان! اتفاقاً ما هم تهران بودیم و تو راهِ برگشتیم. تا دو ساعت دیگه می‌رسیم و بعد از کمی استراحت می‌آییم خونه‌تون.
ـ حالا که پشت فرمونی حرفم رو کوتاه می‌کنم... ببین مادر جون، می‌خوایم بعد از چند ماه
لطفا صبر کنید...
میم
0هر چقدرم رعایت کنی بالاخره اینا جزو خانوادن میان میبینن بعدا داستان خودش رو داره هر کاری خلاصه 🙏🙏