تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت صد و پنجاه و یک :
محیا نیز جلو آمد و در حالی که بازوی آتوسا را میکشید گفت:
- آتوسا مادرت تو خونهس، کامران اون رو نکشته، ولش کن!
آتوسا انگار اصلاً نمیشنید و دیوانهوار تمام وزنش را روی دستانش و کامران انداخته بود.
یکی از پرستارها فورا به دیگری گفت:
- آرامبخش، سریع!
و او دوید و به سمت یکی از اتاقها رفت. من و محیا و پرستار با هم خم شدیم و با گرفتن بدن آتوسا سعی کردیم او را بلند کنیم ک
لطفا صبر کنید...

نفیسه
0عالی بود