تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت صد و پنجاه و دوم :
چند لحظه نگاه کردیم و بعد دیدیم رانندهها بدون هیچ حرفی سوار ماشینهایشان دور زدند و رفتند. ماشین را خاموش کردم و با تکیه به صندلی گفتم:
- همینجا منتظر میمونیم.
کامران که تا الان سکوت کرده بود ناگهان تکیه از صندلی گرفت و گفت:
- به نظرتون ممکنه بتونن یه درمان برای مریضها پیدا کنن؟
محیا کنار من روی صندلی کمک راننده بود و با پایین دادن پنجره دوباره مشغول کشیدن سیگار Ø
لطفا صبر کنید...

اسرا
0🙏💞