توأمان به قلم حنانه بامیری
پارت صد و دوازده :
***
آن خبر خوب، آن رویاهای شیرین به چه می‌ارزید وقتی رویای آزادی‌ام با نبود اشکان پر کشیده بود.
آخرین لباس و آخرین یادگاری‌ام از مرکز توانبخشی را درون چمدان کوچکم جای دادم و نگاهِ مغمومِ محزونم سمت آریا چرخید؛ سمت زنی که همدم بود اما نمی‌توانست همراه باشد. زنی که اگر نبود خدا می‌دانست جنون من به کجا می‌کشید.
به لباس‌های بر تنم که از آن خودم بود ولی پوشیدنش دیگر خوشایند نبو
لطفا صبر کنید...
