توأمان به قلم حنانه بامیری
پارت صد و سیزده :
***
«رفت از خاطر تو آن همه احساس قشنگ»
به تابلوی طلاکوب مقابلم نگریستم؛ تابلویی که در پسِ ذهنم فریاد می‌زد نامش را؛ نام وکیلی که روزی وکیل چکامه بود و مشاور دروغین من. فرهمند!
تقّه‌ام که به در موزیِ اتاقش خورد، صدای زنانۀ رسایش گوشم را پر کرد:
- بفرمایید!
دستم سمت دستگیره چرخید و نیمی از تنه‌ام که مقابل دیدگانش نشست، تای ابرویش بالا رقصید از حیرت؛ چشمانش از حیرت پشتِ ع
لطفا صبر کنید...
