توأمان به قلم حنانه بامیری
پارت صد و دوم :
***
از پنجره به بیرون چشم دوخته بودم؛ به مسیر تکراری بیمارستان تا داروخانه، به قامت اشکان که با همان پیراهن رسمی و شلوار طوسی پارچه‌ای‌یش نایلون‌های پماد و کرم را در دست می‌رقصاند وقتی راهروی کلینیک را مضطرب می‌پیمود.
کمرم هنوز تیر می‌کشید و وهم همچنان در ذهنم جولان می‌داد؛ ماحصل خنده‌های فؤاد و هیبت عریانش، ماحصل صورت خونی چکامه، سوختگی و سقوط بود. یا از روی گاز یا در زیر د
لطفا صبر کنید...
Aa
0🙏🌷🪻🌷🪻