توأمان به قلم حنانه بامیری
پارت صد :
***
«به جز هرجا که باهم بوده‌ایم، الآن که می‌بینم
زمین انقدرهایی هم که می‌گفتند، غمگین نیست.»
سال‌ها پیش همین مسیر و همین مقصد را با هم‌سفری دیگر گَز کرده بودم؛ سال‌ها پیش شانه‌به‌شانۀ مردی دیگر پا در حیاط و سالن بهزیستی گذاشتم. سال‌ها پیش چشمان پریشان فؤاد تشویشم را آرام می‌کرد و آن لحظه زمرّد نگاه اشکان هم نمی‌توانست اقیانوس موّاجم را آرام کند.
پی‌درپی آب دهان فر
لطفا صبر کنید...
