پارت دویست و یک :

تمسخر صدایش باعث شد مأیوس چشم ببندم و سرعت ریزش اشک‌هایم بیشتر شود:
-چشم!
سپس جوری ماشین را به حرکت درآورد که در کسری از ثانیه از مقابل دیدم محو شد.
دوست داشتم همان‌جا روی زمین چمباتمه بزنم و از ته دلم گریه کنم. تک و تنها در آن خیابان فرعی، مقابلِ آن ساختمان، از زور تنهایی رو به موت بودم. کاش حماقت به خرج نمی‌دادم و حداقل اهورا را خبر می‌کردم تا به کمکم بیاید.
حداقل هنوز که

مطالعه‌ی این پارت حدودا ۳ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۸۵۴ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
هنوز هیچ نظری برای این پارت ثبت نشده است. اولین نفری باشید که نظر خودتون رو در مورد این پارت ارسال میکنید
کپی شد!