توأمان به قلم حنانه بامیری
پارت نود و پنجم :
***
خسته و خَمود شال بر سر انداختم و به هویت نامعلوم درون آینه نگریستم؛ چهره‌ای که دیگر نمی‌شناختمش. با آن چشمان مقعّر و لبان خشک و رنگ پریده. آن زن را که نامش ترانه بود و شناسنامه‌اش چکامه نمی‌شناختم. آن زن که اصلش ترانه بود و نسبش البسۀ فاخر چکامه نمی‌شناختم. آن پالتوی چرم زرشکی، آن شال موهِر شیری اگرچه برای چکامه نبود، اما سبک پوشش او بود و من مقلّد سبک زندگی او بودم.
به قامت ا
لطفا صبر کنید...
Aa
0زیبا بود ممنون🌸🌼🌸