لعل بخارا به قلم فاطمه علی آبادی

پارت دوم :

در آن تاریکی که چشم چشم را نمی‌دید، فانوس سفالی‌اش را مقابل صورتش گرفت و با چشمان دودوزنش به دنبال جسم کفن‌پوش حسین‌ابن منصور می‌گشت. نور کم‌جان شمع از میان اشکال مثلثی روی سفال به سختی بیرون خزیده و سایه‌اش دیوارهای غسال‌خانه را مُزَیَّن کرده بود. چندین و چند‌بار آب دهانش را فروخورده بلکه از شوریدگی درونش بکاهد ولی چون آب بود در هاون کوفتَن. کفِ گالشش را قدم‌قدم بر زمین می‌کوبید و درهر قدم ذکری جدید می‌گفت. بر بالین حسین که رسید، میان کفن را گشود و به شکم برامده و پرمویش چشم دوخت. چاقو را از داخل آستین تنگش بیرون کشیده و در دستان لرزانش گرفت. حال که تا این‌جا آمده بود، دیگر نمی‌توانست پس‌روی کند و باید آنچه در ذهن داشت را عملی می‌کرد. فانوس سفالی را لبِ پنجره‌ی بسته گذاشته و چاقو را با هردو دستش گرفت. انگشتان کشیده‌اش را گرد دسته‌ی چوبی چاقو سفت‌تر کرد و چون چاقو را بلند کرد که بر شکم حسین فروآورد، صدای مردانه‌ای در فضای غسالخانه پیچید و نوری به مراتب بیشتر از شمع سوسوزَنی که در فانوسش گذاشته بود، اطرافش را روشن کرد:
- کیستی؟
مانند مجسمه‌ای، بر زمین خشک شده بود و حتی پلک هم نمی‌زد. صدای کلفت مرد که سختی تلفظ سینش نشان از این می‌داد که کسی جزء محمد مرده‌شور نیست، دوباره در گوشش زنگ خورد:
- در این وقتِ شب اینجا چه می‌کنی؟
سکوتش محمد را وادار کرد که بلندتر بگوید:
- بازگرد ببینم کیستی. از چه رو این موقع شب به این‌جا آمده‌ای؟ تو را با جنازه‌ی حسین چه کارَست؟
در دل دعا می‌کرد که بادی بوزد و شمع‌ها را خاموش کند؛ اگر به گوش پدرش می‌رساندند که دختَت در این وقت شب قصد پاره کردن جنازه‌ای را داشته، حسابش با کرام‌الکاتبین بود و بی‌شک تکه‌هایش را به سگ‌های ولگرد بیابان‌های نیشابور می‌سپردند. صدای عصبانی محمد باری دیگر در فضای کوچک غسالخانه پیچید و چندی بعد خدا دعای دخترک در رویای طبابت را شنید و به حقیقت مبدل کرد؛ بادی ملایم وزید و لحظه‌ای بعد، سیاهی همه جا را فراگرفت. نبات فرصت را غنیمت شمرد، چاقو و فانوسش را در دست گرفت و سوی در دوید. می‌دانست که محمد در شب خوب نمی‌بیند و از همین رو قصد کرد جلوی چشمان کورشده‌ی محمد فرار کند. به در چوبی که رسید، محکم به هیکل دراز و نحیف محمد برخورد کرد و پیرمرد تلوتلویی خورده و از پشت بر زمین افتاد. دوان‌دوان قبرستان را پشتِ سر می‌گذاشت و صدای ناله‌ی محمد رفته‌رفته کمتر به گوشش می‌رسید. از قبرستان که خارج شد، وجدانش گویی تازه بیدار شده باشد، فکر حال ناخوش‌شده‌ی پیرمرد در سرش پیچید و گِرد گلویش را گرفت. یک پایش را محکم بر زمین خاکی کوبید و دوباره سمت قبرستان بازگشت. در مسیر بازگشت تنها خود را نفرین نمی‌کرد و حالا محمدخان طبیب هم از نفرین‌هایش بی‌نصیب نمانده بود. به غسال‌خانه که رسید، جسم مچاله‌شده‌ی محمد مرده‌شور به سختی در آن ظلمات دیده می‌شد. پایین پای پیرمرد نشست و دست برد تا پایش را لمس کند که دست بردن همانا و صدای فریاد محمد هم همانا. پیرمرد گویی از درد فراموشش شده بود که تا چندی پیش کسی قصد پاره‌پاره کردن مِیِّتی را داشته. ابروان جوگندمی پرپشت و شلخته‌اش را در هم کشید و نالید:
- به گمانم پایم شکست. تو کیستی که این چُنین مرا در درد انداختی؟
- نبات ولی بی‌توجه به غُر و گلایه‌ی محمد، سخت مشغول معاینه‌ی اولین بیمار اجباری‌اش شده بود. چشمانش را بسته بود و به تقلید از محمدخان طبیب سعی می‌کرد خوب لمسش کند. گاهی فشاری می‌داد و مقدار فریاد پیرمرد نشان از آن داشت که نشکسته؛ چرا که در کتابی که محمدخان طبیب جهت آذین کردن نزد پدرش سپرده بود، نگاشته شده بود که درد شکستگی چون درد زایمان طاقت فرساست و او مادرش را وقت زاییدن خواهر سومش خوب دیده بود. فریادهای پیرمرد به فریادهای گوش‌خراش مادرش نمی‌مانِست. بعد از آنکه خوب پایش را به گفته‌ی خود محمد مرده‌شور دست‌مالی کرد، بالاخره لب گشود و به پیروی مادرش که همیشه دردش را با مخلوط زرده‌ی تخمِ مرغ و زردچوبه ساکت می‌کرد، گفت:
- نَشِکسته. در خانه تخمِ مرغ و زردچوبه دارید؟