پارت شصت و یک :
- خانم جان! گلبهار خانم! بیدارید؟
فقط یک جمله توی نامه بود. یک جمله با دستخطی ظریف و جوهر سبز رنگ. انگار که بیعجله، سر حوصله نوشته شده باشد که این طور پیچ و تاب داشت. مادر
آنقدرها سواد نداشت که اینطور زیبا و عجیب بنویسند. مثل اینکه این روزها همه عادت کرده بودند به عجیب و غریب حرف زدن. خوششان آمده بود از اینکه بیسر و ته حرف بزنند و کیف کنند!
"یک آن فرصت
لطفا صبر کنید...

Aa
1ممنون زیبا بود خسته نباشید🌷🌷🌷