توأمان به قلم حنانه بامیری
پارت هفتاد و دوم :
***
«من زل زده بودم به غروری که غریب است.»
ساعت به کُندی می‌گذشت؛ یا شاید انتظار رقص عقربه را بر ساعت کُند می‌کرد.
از کاغذهای تلنبار شده روی میز چشم گرفتم و به صورت گردش چشم دوختم و آرایش غلیظش. با آن موهای دم اسبی که او را درشت‌تر نشان می‌داد. عرب بود و زیبا؛ شبیهِ برفی که تازه روی زمین شب نشسته باشد.
اضطراب، ضربان قلبم را در سکوت سنگین سالنِ انتظار پخش می‌کرد و تپش قلب نفس
لطفا صبر کنید...
مریم
0نمی دونم چرا دلم برا شایگان میسوزه🥺