توأمان به قلم حنانه بامیری
پارت هفتاد و یک :
بارها جدل کردم با خودم؛ بارها دانههای ریز سیاه را تا بالای فنجان قهوۀ چکامه رقصاندم و منصرف شدم اما تلخی حرفهایش به تلخی قتلی که قرار بود گریبانم را بگیرد، میچربید.
نهایت اشارهام را به شَصت کشیدم و آن دانههای سیاه، آن مرگِ موشهای خاموش، داخل فنجان با قهوه و شکر حل شد.
قاشق را درون فنجان چرخاندم و به موج سرگردانش چشم دوختم.
- چقدر لفتش میدی. یه قهوه میخواستی بریزی.<
لطفا صبر کنید...
