توأمان به قلم حنانه بامیری
پارت هفتاد و سوم :
تنم از هجومِ بی‌رحمانۀ کلماتش، به رعشه افتاد. من روزها از ترس راننده‌اش می‌گریختم؛ از ترس اینکه کسی قتل را از نگاهم خوانده باشد یا آن روز را دیده باشد... او امّا تنها دنبال نقاب چکامه می‌گشت. جویای ترانه بود و قتلی که ذهنش را به خون آلوده ساخته بود.
از برق نگاهش چشم گرفتم و جای دندان را روی لبم، بار دیگر دندان کشیدم. اندک طعم تلخ خون در دهانم پیچید و زمرّد نگاهش بیش از پیش در لابلای اس
لطفا صبر کنید...
مریم
0یاد فواد میوفتم دلم برای شایگان میسوزه برای گذشته چکامه و ترانه و تنهایی شوم😭