تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت صد و بیست و هفتم :
اجازه ندادم پدرم جواب دهد، به طبقهی بالا اشاره کردم و گفتم:
- راه بیفت! شاید دستم به پناهنده نرسه، ولی به تو که میرسه. برو لباسهاتو بپوش میریم پیش شهردار این شهر، پلیسش... هر خری که میتونه جلوی اون پناهنده روانیرو بگیره. میریم پیشش و همه چیزرو میگی. باید بگی مریضیای در کار نیست، دارن مردمو مسموم میکنن.
مادرم مبهوت گفت:
- دانیار چی میگی؟!
رو به او کردم و خ

لطفا صبر کنید...

نفیسه
0عالی بود