پارت صد و بیست و چهارم :

سوالی نپرسیدم. جلو رفتم و آرام در آغوشش کشیدم و اجازه دادم گریه کند. محکّم در آغوشم گرفت و با شانه‌های لرزان ادامه داد:
- چرا باید این بلا سر متین من می‌اومد آخه؟
در دل برای دومین بار گفتم ای کاش سر من می‌آمد؛ ولی در ظاهر حرفی نزدم. او گریست و پشت سرش دخترک هفده ساله‌اش و بعد من...
بعد از چند لحظه از من فاصله گرفت و اشک‌هایش را کنار زد.
- صد بار بهش گفتم، صد بار بهش گفتم دعوا

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۶ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۸۹۳ روز پیش تقدیم شما شده است.

آخرین نظرات ارسال شده
  • ملیکا

    0

    شبیه فیلمای هالیوودی شد😁😍 ممنون عالیههه

    ۲ سال پیش
  • مریم دولتیاری | نویسنده رمان

    این خودش یه ژانره زیبا. قبلاً در موردش گفتیم. اتفاقاتی که پشت سر هم شهری رو به ویرانی می‌کشونن.

    ۲ سال پیش
  • مریم دولتیاری | نویسنده رمان

    امّا رمان ایرانی زیاد تو این ژانر نوشته نشده تا اون‌جایی که من اطلاع دارم به‌خاطر همین ممکنه شبیه فیلم‌های هالیوودی به نظر بیاد🥰

    ۲ سال پیش
  • اسرا

    0

    عجب اتفاقی داره میافته 🙏😘

    ۲ سال پیش
  • مریم دولتیاری | نویسنده رمان

    اتفاقایی که از نظر من خوبه🫠😂

    ۲ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️