پارت سی و چهارم :

صبح روز بعد با قلبی پردرد روانه‌‌ی آموزشگاه شدم. چشمانم از شدت گریه سرخ و متورم شده و صدایم گرفته بود. فرناز با دیدنم سمتم آمد و با دلسوزی پرسید:
ـ چرا اومدی آموزشگاه؟ می‌‌موندی خونه استراحت می‌‌کردی.
با لبخندی تلخ پشت کامپیوتر نشستم و گفتم:
ـ تو خونه می‌‌موندم بدتر بود. از فکر و خیال دیونه می‌‌شدم.
فرناز کنارم نشست و نگاه نگرانش را به من دوخت:
ـ دائیت چی بهت گفت؟

مطالعه‌ی این پارت حدودا ۶ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۱۰۰۲ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
  • Zarnaz

    0

    عالیییی بود مرسییی راضیه جونم ❤️❤️

    ۳ سال پیش
  • راضیه نعمتی | نویسنده رمان

    ❤🧡💙

    ۳ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️