تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت صد و بیست و دوم :
حرفی نزدم و او رو از من گرفت و لحظهای بعد سروان غلامی را دیدم که از داخل همان ماشین پلیس پیاده و به سمتمان آمد. لباس شخصی به تن داشت و او هم مانند ما پریشان بود.
خودش را زودتر به من رساند با قرار دادن دستش روی شانهام گفت:
- تسلیت میگم، آقای سلیمزاده. باور کنید من خیلی به دوستهاتون گفتم کار خطرناکیه.
نگاهی به دستش روی شانهام انداختم و بعد بدون این که تشکّر کنم آرام دستØ

لطفا صبر کنید...

اسرا
1بازهم دلم برای دانیارسوخت گفت شایدماهم بیایم پیشت ممنون مریم گلی 😘