پارت صد و بیست و دوم :

حرفی نزدم و او رو از من گرفت و لحظه‌ای بعد سروان غلامی را دیدم که از داخل همان ماشین پلیس پیاده و به سمتمان آمد. لباس شخصی به تن داشت و او هم مانند ما پریشان بود.
خودش‌ را زودتر به من رساند با قرار دادن دستش روی شانه‌ام گفت:
- تسلیت می‌گم، آقای سلیم‌زاده. باور کنید من خیلی به دوست‌هاتون گفتم کار خطرناکیه.
نگاهی به دستش روی شانه‌ام انداختم و بعد بدون این که تشکّر کنم آرام دستØ

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۵ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۸۹۶ روز پیش تقدیم شما شده است.

آخرین نظرات ارسال شده
  • اسرا

    1

    بازهم دلم برای دانیارسوخت گفت شایدماهم بیایم پیشت ممنون مریم گلی 😘

    ۲ سال پیش
  • مریم دولتیاری | نویسنده رمان

    ممنون از توجهتون 😇💚

    ۲ سال پیش
  • Aa

    0

    👏🌹

    ۲ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️