تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت صد و بیست و یک :
اشک از چشمانم سرازیر شد و دوباره شروع به گریه کردن کردم. داشتم دیوانه میشدم. مگر دیوانه شدن چه شکلی بود؟
تکیه از صندلی گرفتم و از روی صندلی بلند شدم. سرم گیج رفت و برای این که نیفتم دستم را به دیوار تکیه دادم. چند لحظه بعد که حالم بهتر شد، شروع به راه رفتن کردم.
میدانستم خانواده متین کجا هستند. آن طرفتر کنار پذیرش داشتند با سروان غلامی حرف میزدند. باید میرفتم، باید به آنÙ

لطفا صبر کنید...

نفیسه
0عالی بود