تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت شصت و ششم :
مانند همیشه با کمند در پارک گلایول قرار گذاشته بودیم. من روی یکی از نیمکتها منتظرش نشسته بودم و به محض آمدنش در مورد اتّفاقات دیشب پرسیدم و او تلفنش را از جیبش درآورد و بدون هیچ حرفی، فیلمی را روی آن گذاشت و صفحهاش را به طرفم گرفت:
- نگاه کن.
گوشی را گرفتم و با سایهبان کردن دستم روی آن، مانع تابش خورشید به صفحهاش شدم. یک صندلی رنگ و رو رفته میدیدم و اتاقی خالی که دیوارهایی خا
مطالعهی این پارت کمتر از ۷ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۰۲۶ روز پیش تقدیم شما شده است.
اسرا
0فیلمی که محروم پرکرده یجوری راست میگه این دنیار
۳ سال پیشاسرا
0مرحوم (ر)نفتادبعدچرابراکامنت گذاشتن اینقدربرنامه میپربایدچندبارامتحان کنیم
۳ سال پیش
مریم دولتیاری | نویسنده رمان
پیگیری میکنم ببینم مشکل چیه. ممنون از همراهیتون.
۳ سال پیش
مریم دولتیاری | نویسنده رمان
اره کلا قضیهش مشکوکه:)
۳ سال پیشسارای
0کاراگاه دانیار وارد میشود، 😂😂
۳ سال پیش
مریم دولتیاری | نویسنده رمان
میبینید باز شروع کرد🤣
۳ سال پیش
لطفا صبر کنید...

ملیکا
0پشمام عجب چیز دارکی شد ولی خب اره واقعا قضیه قطعااا این نیستتتت دانیار راست میگه