پارت صد و دوازده :

نگاهی به ساعت انداختم. تا شام خیلی مانده بود. به چه بهانه‌ای می‌توانستم باز او را صدا بزنم؟
به سمت تخت رفتم و روی آن نشستم.
بهتر بود کمی صبر کنم. حداقل چند ساعت؛ بالاخره دوباره می‌آمد. با او رو به رو می‌شدم.
روی تخت دراز کشیدم و به سقف خیره شدم.
مسکن‌ها اثر کرده بودند؛ دردهایم کمتر و چشمانم سنگین شده بودند. تا جایی که نفهمیدم چطور میان افکار پیچیده و فراوانی که در ذهنم

مطالعه‌ی این پارت حدودا ۷ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۹۲۱ روز پیش تقدیم شما شده است.

آخرین نظرات ارسال شده
  • ملیکا

    0

    هنوز خوشم از نازنین نمیاد ولی امیدوارم فرجی بشه کمک کنه به دانیار🫠😂

    ۳ سال پیش
  • مریم دولتیاری | نویسنده رمان

    امیدوارم😂🤭

    ۳ سال پیش
  • اسرا

    2

    نازیین میخادکمندنابودکنه فقط😁کاری به بقیه نداره ممنون مریمی😘🙏

    ۳ سال پیش
  • مریم دولتیاری | نویسنده رمان

    😂😂😂😶 ممنون از همراهی‌تون

    ۳ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️