تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت صد و یازده :
چشمانم را بستم و سعی کردم فکر کنم ببینم چه کاری از دستم بر میآید؛ امّا نمیشد. هر لحظه که میگذشت درد چانهام و بعد شکمم بیشتر میشد. تا جایی که بی قرار شدم و از روی تخت برخاستم.
به سمت میز عسلی رفتم و از داخل آینهی آن نگاهی به صورتم انداختم. فکم به شدّت ورم کرده بود و زیر چشمم کبود شده بود. پیراهنم را بالا زدم و نگاهی به وضعیت شکمم انداختم. خون نیامده بود و در ظاهر همه چیز مرتّب بÙ
لطفا صبر کنید...
