تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت صد و ده :
نازنین بی تفاوت عقب رفت و به پلهها اشاره کرد.
- از این طرف.
به حرفش گوش کردم و راه افتادم. احساس میکردم به بخیههای شکمم فشار آمده بود؛ چون به شدت درد میکردند؛ ولی چه کار میتوانستم بکنم؟
از پلهها بالا رفتیم؛ امّا من در میان راه نفس کم آوردم و با چنگ زدن به نرده خم شدم که نازنین به سمتم برگشت و گفت:
- خوبی؟
به سختی صاف شدم و خیره به او با نفرت گفتم:
- مگه مهمه؟ <

لطفا صبر کنید...

فاطیما
0از نازنین خوشم نمیاد😇