پارت صد و هشتم :

با حرفش نتوانستم خنده‌ام را کنترل کنم و بی اختیار باز خندیدم.
به زن و بچّه‌ی سلیم‌زاده آسیب نمی‌زد؟! این آدم واقعاً مجنون بود!
به پایم اشاره کردم و گفتم:
- آره، معلومه که آسیب نمی‌زنی!
پناهنده متوجّه‌ اشاره من به پایم شد و در حالی که به خوردن انگورش ادامه می‌داد، گفت:
- اون، کار رشونده، نه من، همون‌طور که آوردن اون بچّه هم کار اون بود.
خنده‌ام به پوزخندی تمسخØ

مطالعه‌ی این پارت حدودا ۵ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۹۳۰ روز پیش تقدیم شما شده است.

آخرین نظرات ارسال شده
  • نفیسه

    0

    چون نباید اینقدر ساده لوح باشه جونشو به خطر بندازه باید با نقشه پیش بره

    ۳ سال پیش
  • مریم دولتیاری | نویسنده رمان

    حق با شماست؛ ولی پدرش کلا می‌خواد دانیار کاری نکنه. امّا دانیار اگه عاقل بود صبر می‌کرد فعلاً ماهان و پس بگیرن برگردن بعد یه کاری کنه😅

    ۳ سال پیش
  • نفیسه

    0

    کار خوبی کرد که زدش

    ۳ سال پیش
  • مریم دولتیاری | نویسنده رمان

    چراا 🥲

    ۳ سال پیش
  • فاطیما

    0

    وای چه کرد پدر دانیار چرا زدش این طورررر

    ۳ سال پیش
  • مریم دولتیاری | نویسنده رمان

    نتونست ساکت بمونه چون😅

    ۳ سال پیش
  • اسرا

    0

    وای یعنی جون اینا عزیزجون بقیه نه آخ دانیارداره آتیش میگیره بیچاره

    ۳ سال پیش
  • مریم دولتیاری | نویسنده رمان

    بایدم آتیش بگیره بچه

    ۳ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️