تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت صد و هفتم :
خواستم بپرسم او از کجا نشانی خانهی پناهنده را دارد؛ امّا واقعاً در آن لحظه هیچ چیز برایم مهم نبود به جز ماهان.
پدرم وسایلش را برداشت و بعد از اتاق خارج شدیم و به منشی گفت امروز دیگر بر نمیگردد شرکت. با آسانسور به پارکینگ رفتیم و سوار ماشین شدیم.
شرکت خارج از شهر بود و تا به شهر برسیم چند دقیقه طول کشید. سپس پدرم مستقیم به سمت خیابان کمالی راند و من با فکری که از سرم گذشت گفتم:
مطالعهی این پارت حدودا ۹ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۹۳۲ روز پیش تقدیم شما شده است.

مریم دولتیاری | نویسنده رمان
شایدم همچنان از هیچی خبر نداره ممنون از همراهیتون💚
۳ سال پیشاسرا
0وای دانباروسط کیاگیرافتاده مریم خانم دانیارروانی نکنی ازدست ایناچقدربه شعورآدم توهین میشه بوس بوس مریم گلی عالی
۳ سال پیش
مریم دولتیاری | نویسنده رمان
دانیار بچه فقط یه روان سالم براش مونده حواسم به اون هست. 😂ممنونم از همراهیتون😍🩵
۳ سال پیش
لطفا صبر کنید...

ملیکا
0به به میبینم پدری که ادعا میکرد از هیچی خبر نداره رفیق این از آب دراومد وای چقدر آدمای رو مخی ان عالییی ممنون