پارت صد و هفتم :

خواستم بپرسم او از کجا نشانی خانه‌ی پناهنده را دارد؛ امّا واقعاً در آن لحظه هیچ چیز برایم مهم نبود به جز ماهان.
پدرم وسایلش را برداشت و بعد از اتاق خارج شدیم و به منشی گفت امروز دیگر بر نمی‌گردد شرکت. با آسانسور به پارکینگ رفتیم و سوار ماشین شدیم.
شرکت خارج از شهر بود و تا به شهر برسیم چند دقیقه طول کشید. سپس پدرم مستقیم به سمت خیابان کمالی راند و من با فکری که از سرم گذشت گفتم:

مطالعه‌ی این پارت حدودا ۹ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۹۳۲ روز پیش تقدیم شما شده است.

آخرین نظرات ارسال شده
  • ملیکا

    0

    به به میبینم پدری که ادعا میکرد از هیچی خبر نداره رفیق این از آب دراومد وای چقدر آدمای رو مخی ان عالییی ممنون

    ۳ سال پیش
  • مریم دولتیاری | نویسنده رمان

    شایدم همچنان از هیچی خبر نداره ممنون از همراهی‌تون💚

    ۳ سال پیش
  • اسرا

    0

    وای دانباروسط کیاگیرافتاده مریم خانم دانیارروانی نکنی ازدست ایناچقدربه شعورآدم توهین میشه بوس بوس مریم گلی عالی

    ۳ سال پیش
  • مریم دولتیاری | نویسنده رمان

    دانیار بچه فقط یه روان سالم براش مونده حواسم به اون هست. 😂ممنونم از همراهی‌تون😍🩵

    ۳ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️