توأمان به قلم حنانه بامیری
پارت بیست و یک :
***
«تو حتی رفتنت به ماندن این خلق میارزید.»
یک روح در دو بدن!
مقابل آینه ایستاده بودم انگار. آینهای که تصویر من را در قاب شیشهای نه، روبرویم بازتاب میکرد. آینهای که انعکاسش من بودم؛ با موهای کوتاه مرواریدی و تن نیمهجان نشسته بر ویلچر.
چشمانم تکتک اجزای صورتش را نشانه گرفت. مانند تیری که قصد داشت بر گلوی کسی بِنشیند، نگاهم از اقیانوس همرنگ چشمانم و ابروی آلوده Ø

لطفا صبر کنید...

مریم
0خیلی عالی مرسی