توأمان به قلم حنانه بامیری
پارت بیست و دوم :
مردمک‌های آبی‌اش سرگردان حول سالن طوسی چرخید؛ نگاهش از ریزترین گُل حک شدۀ روی فرش تا تابلوی تمام سیاهی که شانه به بالای چکامه را بَلعیده بود، رقصید.
با تمام تظاهر، رنگ از رخ باخته بود. جعبۀ سفید سیگار را از روی عسلی کنار دستش سمت خودش کشید و فندک طلایی را مقابل لبان کشیده‌اش شعله‌ور ساخت.
- من چرا باید با شوهر تو ارتباط داشته باشم؟
درحالی‌که از نیکوتینِ سیگارش م**س.ت می‌شد،
لطفا صبر کنید...
Aa
0متاسفانه اکثرمون زود قضاوت میکنیم ممنون زیبا بود⚘