تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت نود و پنجم :
در مدّت زمانی به شدت کوتاه آنقدر سوال به ذهنم هجوم آورده بود که به معنای واقعی ماتم برده بود. یک چیزی داخل محصولاتشان میریختند؟! چه چیزی؟! این چه ربطی به قتلها میتوانست داشته باشد؟...
به سرعت از روی صندلی برخاستم و به سمت پدرم رفتم. گفتم:
- چی داری میگی بابا؟! چی تو محصولاتشون میریزن؟!
به سمتم برگشت و با عجز گفت:
- ای کاش میدونستم دانیار، ای کاش میدونستم! حتی مÙ
مطالعهی این پارت حدودا ۹ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۹۵۸ روز پیش تقدیم شما شده است.
سمیرا
0چ واکنشی؟براواکنش چراباید بکشن
۳ سال پیش
مریم دولتیاری | نویسنده رمان
پارتهای بعد💚
۳ سال پیشسارا
0چه اصراری داره بابای دانیار بهش ربطی نداره وقتی همه چی کاملت واضحه🙂
۳ سال پیش
مریم دولتیاری | نویسنده رمان
شایدم داره راست میگه چون داشتن پسر خودش رو میکشتن. اگه نقشش پررنگ تر بود اجازه نمیداد.😅
۳ سال پیشنرگس
0ولی من ی تئوری دارم حس میکنم بابای دانیار از همه چی خبر داشت و اتفاقا بخاطر همینم خواست دانیارو بفرسته همون اول تهران😉
۳ سال پیش
مریم دولتیاری | نویسنده رمان
چرا به بچه میخندید؟😂 قرص اشاره شده جاهای دیگه رمانم
۳ سال پیشاسرا
0وای دانیارببخش ولی بخاطرگریه هات خندیدم مریم خانم بنظرتون می بخشه واینکه پدردانیارچی خورد وقتی مثل قرص یاشکلات هست🤔
۳ سال پیشملیکا
0عالی ممنون بابت رمان جذاب منتظر پارتای بعدی هستیم🫶
۳ سال پیش
مریم دولتیاری | نویسنده رمان
ممنون از همراهیتون🩵
۳ سال پیش
لطفا صبر کنید...

نفیسه
0عالی بود