تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت نود و چهارم :
نفهمیدم چقدر بازی کردیم و چقدر زمان گذشت؛ امّا آن قدری گذشت که دیگر ماهان نیز از بازی خسته شد و کلافه هدفون را پرت کرد.
آن موقع بود که تازه به خودم آمدم و متوجه وضعیت موجود شدم. مشخص نبود که پدر و مادرم چقدر بعد از این که هدفون را در گوشم گذاشته بودم داد و بیداد کرده بودند تا بالاخره خسته شده بودند و رفته بودند. من بی رحم بودم؟ من بی عقل بودم که این گونه همه چیز را به هم ریخته بودم و آرامØ

لطفا صبر کنید...

اسرا
0این نظر ممکن است داستان رمان را لو داده باشد
مردم موش آزمایشگاهی کردن دارن چیزی آزمایش می کنن وحتمی تموم بزرگان شهرتوکارخانه سهام دارن دانیاردانیاروای