پیانولا به قلم مرجان فریدی
پارت سی و هفتم :
خیره نگاهشان کردم…
و بعد به اطراف نگاه کردم..،
کسی جز من در خیابان نبود…من بودم و درخت های کاج قد کشیده پست سرم.
پسری که با چفیه صورتش را پوشانده بود ناگهان به زنجیر کیفم چنگ زد.
اما چون کیف را کج از شانه ام رد کرده بودم نتوانست کیف را بقاپد.
به سختی خودم را عقب کشیدم.
هم زمان با بغض زنجیر کیفم را از سر شانه آزاد کردم و با کج کردن گردنم کیف را در آوردم
خیره به چشماÙ
مطالعهی این پارت کمتر از ۸ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۹۷۰ روز پیش تقدیم شما شده است.
زمستون
1خوبه.. به میکائیل امیدوار شدم
۸ ماه پیشبهار
3وقتی یه دور خوندم و با اشک های توی چشمم لبخند میزنم :)
۱۰ ماه پیشیلدا
5چقدر خزان بدبخته😭
۱ سال پیشآیسان
4بغضی شدم واقعا :))
۱ سال پیشمعصومه
13مرجان...تو خودت با نوشتن اینا اشکت در نیومد ؟!چون که دل ما خونه
۱ سال پیشمرضیه
0نمی تونم جلو اشکام رو بگیرم
۱ سال پیشGhazal
7این رمان...با اینکه برای چندمین بار دارم میخونمش واقعا عجیبه...خیلی عادی داشتم میخوندم به خودم اومدم دیدم زیر چشمام خیس از اشکه:)
۲ سال پیشمری
6یک عدد میکائیل لطفاااااا
۲ سال پیشblue
0نمی دونم باید از این همه زیبایی چجوری تعریف کنم
۲ سال پیشنارسیس
1اوووووووووووو♥️🫀
۲ سال پیش...
0خیلی قشنگه😍
۲ سال پیشلیلا
0خیلی دلم میسوزه😭
۲ سال پیشکوثر
3باید دستکش بخرم مجبورم میکنی بهت دست بزنممممممم😍😍😍😍😍😍😍
۲ سال پیشMobina
10وایییی فقط اونجا که میگه مجبورم میکنی بهت دست بزنممم😭😭🥹 خزان قشنگممم
۲ سال پیش
لطفا صبر کنید...

Ray
0هوووف خوبه به خیر گذشت میکائیل به موقع رسید😆